ฝีดาษลิง

ฝีดาษลิง หรือ Monkeypox เป็นโรคติดเชื้อที่อาการไม่รุนแรง เกิดจากเชื้อไวรัสกลุ่ม Orthopoxvirus ซึ่งเป็นกลุ่มเดียวกับเชื้อไวรัสโรคฝีดาษหรือไข้ทรพิษ ส่วนใหญ่พบในหลายพื้นที่ของแอฟฟริกากลางและแอฟฟริกาตะวันตก

ฝีดาษลิงสามารถติดต่อจากสัตว์สู่คน และคนสู่คน โดยการสัมผัสโดยตรงกับสารคัดหลั่ง ไอ จาม ผื่น ตุ่มหนอง น้ำหนอง สิ่งของที่ปนเปื้อนเชื้อ

อาการของโรคฝีดาษลิง :

อาการของโรคจะแสดงอาการหลังจากได้รับเชื้อแล้วประมาณ 7-14 วัน

มีไข้ อ่อนเพลีย ปวดหัว ปวดเมื่อยตามร่างกาย

ต่อมน้ำเหลืองโต

หลังจากมีไข้ประมาณ 1-3 วัน จะมีตุ่มเล็ก ๆ คล้ายผื่นขึ้นตามตัว ซึ่งตุ่มเหล่านี้จะอักเสบและแห้งไปเองใน 2 – 4 สัปดาห์ โดยมีการเปลี่ยนแปลงตามลำดับ ดังนี้

มีตุ่มนูนแดงคล้ายผื่น

ภายในตุ่มมีน้ำใสอยู่ภายใน รู้สึกคัน แสบร้อน

ตุ่มใสกลายเป็นหนอง เมื่ออาการรุนแรงขึ้น ตุ่มหนองเหล่านั้นจะแตกออกและแห้งไปเอง

อาจมีอาการท้องเสีย อาเจียน เจ็บคอ ไอ หอบเหนื่อยร่วมด้วย

บางรายที่ภูมิคุ้มกันต่ำ หรือมีโรคประจำตัวอาจมีภาวะแทรกซ้อนทำให้อาการรุนแรงอันตรายถึงชีวิตได้

เมื่อพบว่าเป็นฝีดาษลิง ควรแยกตัวออกจากผู้อื่นทันที แยกห้องนอน แยกห้องน้ำ และของใช้ต่างๆ

วิธีการป้องกัน :

หมั่นล้างมือด้วยสบู่หรือเจลแอลกอฮอล์หลังจากสัมผัสสัตว์เลี้ยงหรือสิ่งต่าง ๆ

สวมหน้ากากอนามัยทุกครั้ง เมื่ออยู่ในพื้นที่เสี่ยงการแพร่ระบาด

หลีกเลี่ยงการสัมผัสผู้ป่วยหรือสัตว์ที่อาจเป็นพาหะของโรค

การฉีดวัคซีนป้องกันไข้ทรพิษ สามารถช่วยลดความเสี่ยงในการติดเชื้อได้

นอกจากนี้ยังต้องระมัดระวังสัตว์กัดแทะทุกชนิด ไม่ใช่เฉพาะลิงเท่านั้น เช่น หนู กระรอก กระต่าย สัตว์เหล่านี้ก็ล้วนเป็นพาหะไวรัสนี้ได้